سپيده دم 14 خرداد ماه 68 به ساعت‌ها وقت نياز داشت تا به حالت عادی باز گردی.
گروه، گروه مردم، مبهوت، پشت ديوار ماتم.
آشنای‌ام با عكاسِ مستند در آن سپيده دم با صدای "حياتی" آغازشد:
انا لله و انا الیه راجعون...

در سایه گامهای خود
تاریخ را گم کرده ایم
و تنها ردی مبهم از گذشتگان مان بر گرده زمین به یادگار مانده است
پیکره ای که تاریخ بی مهار خود را به دوش می کشد بی آنکه بداند.

خطی دوباره، هر روز بر پوست شهر، جان می گیرد اندیشه های نسلی که آمالش خطوط درهم تنيده فراموشي است.
دیروز انقلاب...امروز عشق... وفردا؟؟؟؟